Bir zamanlar, küçük bir kasabanın kenarında, herkesin birbirini tanıdığı ve herkesin birbirine yardım ettiği bir yerde, bir adam vardı. Bu adamın adı Jonas'tı. Jonas, kasabanın dışındaki yoldan geçen bir adamı izliyordu.
Her gün, aynı saatte, aynı adam kasabanın ana caddesinden geçerdi. Jonas, bu adamın yüzündeki ifadenin ne kadar üzgün olduğunu fark etmişti. Her defasında, bu yabancıya bir gülümsemeyle selam vermek isterdi, ancak bir şeyler onu geri tutardı.
Bir gün, Jonas cesaretini topladı ve yoldan geçen adamın karşısına çıktı. Derin bir nefes aldı ve yabancıya bir gülümsemeyle selam verdi. Yoldan geçen adam şaşkın bir şekilde durdu ve Jonas'a geri gülümsedi. O gülümseme, yoldan geçen adamın yüzündeki karanlığı dağıttı ve yerini bir neşe ışığı aldı.
Jonas, yabancıyla sohbet etmeye başladı ve onun hikayesini dinledi. Yoldan geçen adam, uzun bir yolculuktan dönerken, yorgun ve üzgün hissediyordu. Ancak, Jonas'ın samimi gülümsemesi, onun gününü aydınlattı ve kalbindeki ağırlığı hafifletti.
Jonas, bu deneyimden sonra, küçük bir jestin ne kadar büyük bir etki yaratabileceğini fark etti. O günden sonra, herkesle gülümsemeye ve iyilik yapmaya karar verdi. Bu küçük kasabada, herkes birbirine bir gülümsemeyle selam verdi ve kasaba daha da aydınlık bir yer haline geldi.
Ve o günden beri, Jonas'ın yaptığı küçük jest, insanların birbirine umut ve neşe verdiği bir gelenek haline geldi. Herkes, bir gülümseme için minnettar olmayı öğrendi ve bu küçük eylemlerin dünyayı nasıl daha iyi bir yer haline getirebileceğini gördü.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder