Hiç Hak Etmeyen Adamların Başında Can Çekişmeyi Marifet SanıyorsunuzNeyini kaybedebilir insan bir duygusal yıkım karşısında en fazla? Kimliğini mi? Cesaretini ve inancını mı?Her acı insanı öldürseydi zulüm denen bir mesele tedavülde olmazdı.Bir ağustos sabahı Halaskargazi'de nasıl sırtımdan vuruldum, kimsenin haberi var mı? Tek kurşunla ve keskin bir nişancının en usta hüneri ile… İlk vurulmam değildi ama en lezzetli acıların başlagıcıydı.Kıyametlerim vardı, korkularım ve endişelerimde doluydu. Bir yatağa girip hemen uyuyakalamazdım. İnsanlardan korkar ve fikirlerimin iktidarına yenilirdim. Kendi kendime muhalefet birisiydim. Çokça yaşama tutunmaya çalışmış, tam sessizlik hali içinde kendi kendini sarmayı başarmış birisiydim.
Kendi anadilimi çözmeden bütün yabancı dilleri öğrenmeye kaklkmadım. Hiçbir Farsça şiiri tam anlayarak okumadım Fransız aksanı ile konuşulan Arapçayı sever ama tek kelimesini düzgün bilmezdim. Kendi insanlığımın felaketini çözmek için önce konuşmayı değil önce dinlemeyi öğrenmeliydim.Onlarca kadın tanıdım, feryatları çoktu. Birçoğu kısa depresif sancılı feryatlardı ve bazıları kendisini hiç hak etmeyen adamların yanı başında can çekişmeyi marifet sanıyordu.Bir hayal kırıklığının nasıl içsel bir ağrı yaptığını kitaplarda ya da bir şarkının nakaratında değil tüm akıl hastalıklarının tedavisini görüp hiçbir kimyasalın ve merhemin kırgınlıkları silemediğinde daha net anladım.Kursağımda kalan hayaller vardı, uçuk kaçık şeyler değil. Kütüphane kapısında beklediğim bir yakınım hiç olmadı. Koşturmak ve yetişmek içime işlemişti. Ömrümün hiçbir ağustosunda bir pazar kahvaltısını tatlı bir gülümsemeyle yapmadım.
Onlarca insanın yarasını sardım, gece boyu hıçkırıklarını dinledim ve deniz kıyısında yatsıdan hemen sonra sadece bakıp acıyla gülümsediğim hiç kimse olmadı.
Bütün felaketleri sahiplendim. Yılanı sevdim, akrebi avcuma aldım, ateşi dudaklarımın arasında tuttum. Hepsinin masum bir yanı var. En kudretli zehirlerin bile içinde masum bir taraf var
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder