Hayatımda biri vardı .Öyle çok sevdim ki onu böyle bir sevgi olamaz ... Hani insan bazı güzel şeyleri sonsuza dek sürecek zanneder ya , işte öyle sevdim onu ... Neyse işte ayrıldık bununla .... İlk iki gün o kadar acımadı , düzelir sandım .Sonra batmaya başladı giderek bazı şeyle, Bir hafta sonra içime öyle bir sancı yerleşti ki; Allah'ım böyle bir acı olamaz! Sonradan anladım ki kaybettiğini anlamakmış meğer bu. Sonradan düzeltmeye çok çalıştım üstelik bi kabahtimde yokken hem de.....
Ama bir daha hiçbir şey düzelmedi ..Çok uzun zaman içimdeki acı yüzünden uyumadım kimseyle konuşamadım tabi göz yaşlarımada engel olamadım.Belki arar diye bekledim ama aramadı giderek içimdeki acıda geçti hatta biraz biraz unuttum bile
Geçen gün ona benzeyen birini gördüm.Böyle bir benzerlik yok , hatta o sandım birden O an içim çizildi , nasıl acıdı anlatamam sesini merak ettim.Ama sesi benziyor mu bilemedim. Çünkü onu sesini çoktan unutmuştum.
Yüzü,saçı,kokusu hala aklımda kazılı duruyor.Ama o duymadan uyuyamadığım sesinden eser kalmamış....Unutuyor işte insan ....Artık rahat uyumaya başladığında ,Artık acıtmadığında herşey geçtiğinde unutuyor.Ama merak etmek o senin bu kadar çektiğin acıya rağmen o ilk unuttu seni ......
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder