İçimin; uzaklığa bakışını anladığımda yedi yaşındaydım. Yedi yaşında bir çocuk, gün batımında ebeveynleri tarafından terk edildiğinin gerçekliğine kapılıp dehşete düşen o çocuk. Bu gerçeği yaşamamış. Başka çocukların yüreklerindeki o ince sızıyı nasıl hissetmiş olmalıydı ki, aynı kendi içi gibi, aynı korkuyla hıçkırarak sevdiği bir şeyin yokluğunu yaşıyordu. Zihnimiz henüz ele geçirmemişken bizi, kalbimizi daha mı çok dinliyorduk acaba diyorum çoğu zaman. Düşüncelerimizin arasında savruluyorken, sevdiğimiz şeyi kaybetmenin bile kederini doyasıya yaşayamıyoruz. Hiçbir hâlde o an’ın bize verdiği duyguları göremiyor ancak o duygular üzerine düşünüyoruz. Bir yerde okumuştum sanırım. “O kadar düşünüyorsun ki hayatı, onu yaşayamıyorsun.” yazıyordu. Biz neyi yaşayamıyoruz?
Öyle sanıyorum ki, hissettiğim her duyguyu çocukluğuma emanet etseydim, o doya doya yaşardı.
Ağlardı mesala canı yandığında, güçlü durmaya kalkışmazdı.
Gitme! derdi, kalmasını istediği her şeye, herkese.
Bak! Bu böyle değil, “anlamıyorsun” derdi ya da sakince boynunu aşağı büküp “anlayamıyorum” derdi kendini açığa vurarak.
Çocukluğum olsa, yine koşulsuz olmayı savunurdu biliyorum. Oyuncaklarını paylaşırken, korktuğunda ya da mutlu olduğunda kocaman açıp kollarını sımsıkı sarılırdı tereddütsüzce. Terk edilmekten korkmazdı, bilmezdi varlığından mutluluk duyduğu birinin onu öylece bırakıp gideceğini, bu yüzden daha sıkı sarılırdı; en güvendiği kökü derinlerde, yaprakları göğe uzanan ve gövdesi heybetli bir ağaç gibi. Yapraklarının dökülmesine aldırmazdı hatta, zamanı geldiğinde onu sulamayı bildiği gibi, zamanı geldiğinde de gölgesinde dinlenmeyi bilirdi en çok.
Unutmazdı hiçbir şeyi, hep aynı heyecanla ve coşkuyla hatırlayıp; yeniden ve yeniden yaşamak isterdi o an’ı.
Ama biz insanız, büyüdük. Korkumuzdan kaçtığımız da oldu deli gibi sevdiğimiz şeyden, güçlü görünmek adına kalp kırmayı da öğrendik. Değiştik çokça, sevmeyi de, bunun nasıl değerli ve koşulsuzca olması gerektiğini de unuttuk. Bazen hatırlamak istedik ama yaşadığımız her deneyim, acımasız bir tokat gibi çarptı yüzümüze her seferinde, unutturuldu yani daha fazlası.
Ama ben unutmamaya çalışıyorum, dışım insan; kalbim çocuk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder