Embriyo. ana karnı. sözün en mutlu mesut yaşadığı rahim.
bana da tam tersi geliyor, asıl konuşunca büyüyor içimdekiler. susunca hiç olmazsa istenilen gibi ve o kadar tamam kalıyor herşey. söylediğim andan itibaren evrene dağılarak hiçleşiyor çoğu zaman. bir başkasının elinde değişiyor, başkalaşıyor kentli oluyor köyün sabah vakitleri. suskunluk oysa bir halk şiiri kadar sade ve anlamlıyken ölçüye uydurulmuş yeni şiirlere benziyor söylenince.
ruhlarımızın içinde dönen çizik plakları aklıma düşürüyor. büyükada gibi herşeyi sarıp sarmalayan ve zamana bırakan bekçi. ki o zaman en büyük hakimdir
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder